broken pieces of me…

I miss my blog!

Well it feels so nice to be here again… ang dami ng nangyari sa buhay ko since the last time I am here…  parang wala akong mailagay ngayon dito… bahala na..hehehe..

Filipino vs. Filipino

I once dreamt of becoming a soldier. Hindi nga lang pinalad sa height… oh well… maybe it’s not my calling talaga… but if there’s a chance na maipilit talaga kahit volunteer military nurse lang na kung saan walang height requirement… why not diba?? Pero mukhang imposible yun…

Sa tuwing maririnig ko ang balita tungkol sa sagupaan ng ASG at AFP sa Mindanao, nalulungkot ako… kung minsan napapaiyak pa ako kapag nakakarinig ako ng balita na may pinatay na sundalo at ang pinakamasaklap, pinugutan pa ng ulo… nasaan na ba talaga ang diwa ng pagkakaisa dito sa Pilipinas?

High school pa lang ako, nagtutugisan at nagpapatigasan na ang mga ASG at AFP… hanggang ngayon ba naman hindi pa rin natatapos ang problema na yan… kelan kaya sila magkakasundo? Kelan kaya natin makakamtan ang katahimikan? ilang buhay pa kaya ang kailangang masawi? Ilang sibilyan pa kaya ang kailangang madamay sa alitang parang walang katapusan? Iyan ay ilan sa mga katanungang masasagot lamang kung ang bawat isa sa atin ay magbabalik sa Poong Lumikha…

Bataan adventure!

     Almost two weeks din kami nag stay sa bataan… sa loob ng mga araw na iyon, akalain mong tatlong bagyo ang nakasagupa namin… (Typhoon Chedeng, Dodong and Egay…)

     Kahit bumabagyo, tuloy pa din ang pasok… nakuha pa naming pumunta at magpicture-picture sa tabing-dagat sa kabila ng sama ng panahon.. saan ka pa?? Hehehehe….

    Sa gabi, napakalakas ng ulan…talaga naman na napakasarap matulog… pero di yata uso ang “tulog” sa group namin… kahit malakas ang hangin at dis oras na ng gabi, tuloy pa din kami sa groupworks, tapos kinabukasan maaga pa ang gising para pumasok sa mental… ang hirap diba?

     Sa kabila ng pagod at puyat na aming dinanas, masasabi ko na sulit naman lahat… sa umaga pagpasok mo at nakausap mo ang patient mo at nakita mo silang nakangiti… sulit na sulit talaga ang pagod mo… kapag nakikita mo na nag-iimprove ang patient mo sa araw-araw, tama ng kabayaran iyon sa lahat ng hirap na dinanas mo….

     Nakalulungkot talagang isipin at makita ang mga taong iyon sa lugar na iyon… sila ang mga taong minsan ng binawian ng tino sa sarili ngunit unti-unti ng bumabalik na sa realidad… mapalad ang mga tao na naroroon na ay may dalaw… ngunit ang iba naman ay nilimot na ng kanilang mga pamilya… sila ay inabandona na at tinanggalan ng karapatang maging myembro ng pamilya, ng lipunan…

Friends

    I don’t make friends easily. Ewan ko ba… hindi ako ganoon tipo ng tao. May pagka eccentric yata talaga ako..Pero kapag naging friend ko ang isang tao, i make it sure na pang matagalan talaga… (wag nga lang magkakasubukan…)

    Mabibilang mo lang sa daliri (kama naman siguro pati sa daliri sa paa) ang mga friends ko… May pagka snob rin (yata) kasi akong tao… (hindi pa self-aware!) When I am with my friends, ineenjoy ko lang ang moment… Puro kaharutan, kalokohan at most of the time puro tawa lang ang ginagawa ko…

     Dati, kapag may gagawing kalokohan ang isa kong kaibigan, todo tutol ako…Ayoko lang kasing napapahamak ang friend ko… Pero ngayon, kapag nagsasabi sila ng mga bagay sa akin na binabalak nilang gawin at alam kong medyo tagilid, minsan di ko na din matutulan… Instead, ang nasasabi ko na lang eh "Ok… basta  konting ingat lang ha…" Ewan ko ba… Siguro dahil alam ko naman na they are responsible enough to face whatever consequences their actions may bring… and they knew their limitations naman…Alam ko naman na kaya nila ‘yon! Sila pa! Permanent na mga teeth nila… hehehehe…Siguro, ganoon talaga kapag kaibigan mo. Mahal mo sila… Wala kang gusto kundi ang makita silang masaya… Kaya nga parang dinidurog ang puso ko kapag nakikita kong malungkot ang kaibigan ko… Feeling ko, wala akong magawa for them…. At lalo na kapag ang kaibigan kong nagkakaganoon ay talagang malapit sa puso ko…

     Kapag mahal mo ang mga kaibigan mo, handa mong tanggapin kung sino at ano sila… Kahit anuman ang mangyari, di mo silang kayang iwan dahil iilan lang talaga sila na tunay na nakakaunawa at nagmamahal din sa iyo.. Sila din yung mga tao na laging nandyan para sa iyo kahit malabo ang mundo…Laging on the go kapag kailangan mo ng tulong, laging pinapatawa ka kapag nalulungkot ka… Pinaiiyak ka sa sobrang kakatawa at pinagsasabihan ka kapag may mali kang nagawa…

    Kaya sa mga friends ko dyan…. Alam nyo na kung sino kayo… I am very blessed to have you guys! Mahal na mahal ko kayo (Love nyo nga ba ako??)… Salamat sa lahat… Love you!!!!!!

habang kasalukuyan kong pinapatupad sa sarili ko ang mga batas na ginawa ko at habang akala ng mga taong nakapalibot sa akin na nagpapapansin at nag-eemote lang ako, nakakatuwang isipin na meron pa rin pa lang mga tao na alam mo na nag-aalala sa mga nararamdaman mo…last tuesday, a friend of mine hugged me and asked "bakit ka malungkot?" sabi ko sa kanya na di naman ako malungkot then bigla ko naisip na na-misinterpret nya yung behavior ko.. tapos he started to scold me and say "mano ngang magtigil-tigil ka dyan! kurutin ko lalamunan mo!" and he also craked some jokes and also sang few tagalog songs and i ended up laughing…aaminin ko it somehow made me feel relieved.. nakakatuwa kasi, talagang he never fails to brighten me up everytime i feel sad and lonely…

later that aternoon, another friend of mine asked me "bakit ka ba nagkakaganyan?" i did not answer her… sa totoo lang, sinabi ko sa sarili ko na, hindi ko kailangan mag-explain kahit kanino kung bakit nagkakaganito ako o kung anuman ang nararamdaman ko kasi alam ko na kahit anong paliwanag ang gawin ko, di nila ko maiintindihan dahil alam ko sa sarili ko na konti lang ang mga taong tunay na nakakaintindi at umuunawa sa akin..

sa totoo lang, kung meron sigurong isang bad effect ang law na ginawa at pnatupad ko sa sarili ko, iyon ay ang pagkakaroon ko ng anginal attacks… di ko lang alam kung ang angina na iyon ay dahil sa stress sa study o sa duty o kaya naman sa laging pagpupuyat… haay… ewan ko ba… siguro nga sobrang pagod lang kasi kahit bakasyon may klase pa rin ako… at di lang iyon! may hospital duties pa din ako na 11 pm-7 am shift… tapos may class ako ng 7 am.. o di ba? sino nga bang di mapapagod…

kanina during our physics class napatingin ako sa langit then i found myself na nakatulala.. wala lang… i suddenly miss the company of my highschool friends..i suddenly miss myself when i was with them…haay..nakakamiss yung sampalok days ko with jaana, yung times na niloloko ko si abi dahil almost everyday hotdog ang ulam nya sa breakfast, yung times na kasama ko si em na naglalakad papuntang retail stores, yung kwentuhan about politics and religion kasama si jose, yung mga away namin ni ichad, yung pagkain sa dory’s, yung sandwich doon sa may gilid ng building e, at yung pagdadasal namin before kumain ng lunch (usually sopas) sa tindahan ni ka dory…hay…sarap sigurong balikan ng mga tagpong iyon… di lang yon ang namimiss ko…lalo ng ung mga taong naging bahagi ng buhay ko noon.. yung saya, harutan, kantahan, biruan at lokohan…hay…

posting here what i felt last time really helped me to express the pain i am feeling by that time… isang malaking kaginhawahan talaga ang ginawa ko na iyon since i have nobody to talk about it… the reason why i post a blog today is that i just want to share (kung meron man na nagbabasa ng entries ko dito..) with you my expiriences when i fully implemented to myself the "just talk to yourself about your ideas and the pretending not to be hurting" laws that i have created for the benefit of none other than me today…well.. hindi naman naging ganun kahirap ang pagsunod sa  batas na ginawa ko para sa sarili ko.. ginagawa ko na din naman iyon dati pa…pero di tulad ngayon na kailangan at dapat talaga. dati kasi ginagawa ko lang yung "just talk to yourself about your ideas" kapag trip ko lang or wala ako sa mood makipag-interact sa ibang tao. ngayon, even if i have some crazy ideas in mind i choose not to tell it to other persons especially to the people close to me kasi i might make their day worse if i am going to share to them what’s running in my mind..tsaka takot na din akong mapagbuntunan ng init ng ulo ng ibang tao kaya i’d rather keep silent kesa mapagtaasan ng boses o kaya masigawan…

alam ko na they will find me weird for doing these stuffs or they might even think na nag-iinarte lang ako… care ko!!!!!

bakit may mga klase ng tao na mahirap ispelegin? sala sila sa init, sala sa lamig.. mas mahirap kung ang mga taong ito ay malapit sa puso mo, mga tao na kasa-kasama mo sa araw-araw…haay.. hindi mo na din alam kung paano mo huhulihin ang ugali nila at paano mo sila pakikisamahan ng naaayon sayo at syempre pabor din sa kanila gayong sa pagkakaalam mo ay matagal mo na silang kilala at kasama… nagkakamali ka pala kung ganoon…ang hirap isipin kung saan mo dapat ilugar ang sarili mo.. lalo na kung ang tipo ng taong ito ay kaibigan mo…

naiintindihan ko naman na may kanya-kanyang topak ang mga tao sa ulo.. lalo na kung talagang moody ang isang tao…ang hindi ko lang talaga maintindihan eh kung bakit kailangan na ibunton ng ibang tao ang kanilang mga inis at init ng ulo sa ibang tao.. at kapag minamalas ka ikaw ang makakasalo ng lahat ng galit nila… at kapag nag-react ka dahil sa tingin mo ay mali na ang ginagawa nila, sila pa ang galit sayo! anak ng tokwang buhay ito! ang hirap makisama!  at kapag talagang sinuswerte ka, ikaw pa ang lalabas na mali… haay….

hay… sa totoo lang nahihirapan na talaga ko!!!! i chose to hide what i am feeling right now because i knew that nobody would understand me.. haay…  naisip ko minsan mas masaya talaga ang maging mag-isa… sometimes it is better for you to pretend that you are not hurting and a lot of times, it is best for you to shut your mouth and just talk to yourself na lang.. kaya lang naisip ko na kapag ginawa ko iyon the people around me might misinterpret my behavior..  because they don’t know me.. the saddest and most painful part of this is that i don’t have someone to talk to about this… someone who’ll understand what i am feeling…. haay buti na lang may blog… thank God!

StiChEs aNd BuRn 

People say that I'm a fool
Well I don't know
At least I found out
What it takes to be strong
& I was dreaming all day long
A drifting cloud
With eyes wide open
I would choose not to see

Chorus
Now I don't want
To see you any more
Don't wanna be the one
To play your game
Not even if you smile
Your sweetest smile
Not even if you beg me
Darling please.

Say good morning to the world
I hope you like it
Take good care of all those
Things that we had
I've been looking for a way
For too long now
Seems like everything
Must come to an end.

Repeat Chorus

Time after time
Nothing that I can do
Knowing your ways and loving your ways
But not getting through at all
Day after day
Leaving the past behind
Coming to terms with stitches and burns learning to fly again

Repeat Chorus

LoVe SoNg FoR No OnE
John Mayer

Staying home alone on a friday
Flat on the floor looking back
On old love
Or lack thereof
After all the crushes are faded
And all my wishful thinking was wrong
I’m jaded
I hate it
I’m tired of being alone
So hurry up and get here
So tired of being alone
So hurry up and get here
Searching all my days just to find you
I’m not sure who i’m looking for
I’ll know it
When i see you
Until then, i’ll hide in my bedroom
Staying up all night just to write
A love song for no one
I’m tired of being alone
So hurry up and get here
So tired of being alone
So hurry up and get here
I could have met you in a sandbox
I could have passed you on the sidewalk
Could i have missed my chance
And watched you walk away?
I’m tired of being alone
So hurry up and get here
So tired of being alone
So hurry up and get here
You’ll be so good
You’ll be so good for me

I could
Rush out the door get in the car
And drive to you
I really would
Grab all my change and hail a cab
And soon i’d be there

But you won’t care
Try as i may but i can’t do a thing
Cause i dont mean a thing to you

I should
Pick up the phone recite your
Number in my head
Make sure the line ain’t dead
But i pause
To think of words that i would say to you
So you’d love me to

I wish
Someday you’d realize
The way i look into your eyes

And really think
Of possibilities
And probabilities

That maybe someday you would care
I’d give my all and i would do a thing
That would mean everything to you

Hello.. Goodbye…
Leave me alone
Don’t want to be with anyone
Lie awake in bed
My eyes are closed
I bet you think i’m wasted
Hit me if you think it’s worth it

If you think I’ve crossed the line
I’ll see you somewhere
Out there

I know you think I’m crazy
Or a schizo maybe
Or a drug fiend addict

But I know what’s real
I know you faked it
Coz lies are what we have in your world
Read all the books of life
Looked at myself
Where did the years go?
They’re lost within the pages of time

Something about it makes me
Something about it takes me
Something about you makes me
High.. So high..

Me and my folk guitar
We’ve seen
A glimpse of the wild world
It’s beautiful, it’s crazy
A lot of people that we know
They talk about us
They say we’ve lost it
They’re too far away from Venus,I say

If you think i’ve crossed the line
I’ll see you somewhere
out there

Light years from now
They’ll find it somehow
Coz it’s beautiful coz its beautiful
.. out there

gusto ko lang mag thank you sa ilang mga tao na bahagi ng buhay ko ngayong college… (chance nyo na din ‘to para maging sikat. hahaha..)

bena "dragon empress"- maraming salamat sa iyo.. you’re so good to me. isa ka sa mga taong nagmulat sa akin sa katotohanan at sa ibang aspeto ng buhay.. napakapalad ko dahil close tayo..(dragon empress ka, dragon kid lang ako..) hahaha.ikaw yong lagi kong kasama sa lahat ng kalokohan, kalungkutan at kasiyahan.. salamat at nagkaroon tayo ng pagkakataon para maging close.. masaya ko dahil lagi kang nandiyan para sa akin.

edward "dragon king" - salamat dahil lagi kang handang sumuporta. kapag nalulungkot ako, kahit simpleng joke lang ang banat mo, napapatawa mo na ako. sa lahat ng katropa ko (dragon clan), ikaw ang pinakamalaking nakaimpluwensya sa akin pagdating sa katotohanan ng buhay.(alam mo na ang ibig kong sabihin..) napaka sweet at caring mo.isa kang mabuting kaibigan..maraming salamat!

lance “dragon prophet a.k.a. grandmaster”  - salamat sa mga encouraging words at quotes na pinapadala mo sa akin sa text.parang kuya na talaga ang tingin ko sa iyo.lagi mo akong napapasaya.napakagaling mo sa kalokohan at sa pagbitiw ng mga pamatay na jokes, minsan di mo ba napapansin na parang ako na lang ang nakikiride sa mga jokes mo? (kahit corny na minsan.) natutuwa ako sa’yo.iba kang mag advise.para bang sobrang matured ka na. Salamat.

aaron “arirang” – sobrang maraming salamat sa lahat!kahit di tayo masyadong nakakapag bonding sa school, kapag medyo hindi naging maganda ang takbo ng buhay ko, lagi kang nandyan para sa akin.napapagaan mo ang loob ko sa tuwing nalulungkot ako.napakabuti mo sa akin.hindi ko alam kung paano ko matutumbasan lahat ng kabutihan mo sa akin.isa ka sa mga tao na nakakakilala at nakakaunawa kung sino talaga ako.masaya ako dahil naging friend kita.minsan weird ka na, ok lang…nakakasakay naman ako..sobrang thankful ako dahil naging close tayo ng dahil sa oasis at sa kauna-unahang bonding moment natin na.. “superman returns” hahaha! GBU! =)

mona “kapatid” – napakapalad ko dahil naging magkaibigan tayo. Maraming salamat kasi pinagkakatiwalaan mo ako.sa tuwing kailangan kita, lagi kang handang tumulong at dumamay.kahit minsan, di mo pa ako iniwan sa ere.thanks ha…kapag kailangan ko ng kausap, hindi ka nagdadalawang isip na makinig sa akin.napakasarap mong maging kaibigan.napakabait at open minded mo.maraming salamat sa lahat lahat…

vanzon “vampire” – thank you sa lahat; sa pagtitiyaga mo sa akin at sa buong grupo. Sorry kung nabigo ka naming lahat.kahit lagi mo na lang akong inaasar, grateful pa din ako kasi naging kaibigan kita.salamat sa mga payo mo.ikaw yung best buddy ko pagdating sa katamaran at puyatan.isa ka din sa mga kaibigan kong lalaki na nakakaunawa at nakakakilala sa akin ng lubos.ikaw lang din ang kaibigan kong lalaki na nakakaalam ng mga secrets ko.Pag nakaka-usap kita tungkol sa mga bagay-bagay, sobrang natutuwa ako sa iyo kasi sa halos lahat ng bagay at adhikain, nagkakapareho tayo.thank you din sa mga words of encouragement mo. Maraming salamat!

JM “dragon knight” – thank you.lagi-lagi kitang nakakatuwaan, iniinis at tinutukso.ewan ko ba kung bakit kapag nakikita kitang napipikon sa akin, natutuwa talaga ako.isa ka din sa mga kaibigan ko na nagmulat sa akin sa katotohanan.salamat dahil bihira ka ng mapikon sa akin ngayon.napapansin ko nga na humihiwalay ka na sa amin ngayon.dahil siguro, lagi kitang inaasar.sorry ha…nakakatuwaan lang talaga kita..

group 3 “ang grupong mapang-alaska” (kay gigi, jelvs, che, vanzon, noel, ann may, jaymie, shiela, jhe, cyn at rosena)

Salamat sa inyong lahat. Masaya ko dahil kayo ang nakagrupo ko.madami akong natutunan sa inyo at sa mga pinagdaanan natin (na halos lahat ay unos at kasaklapan..) kahit na pilit nila tayong binababa, nakukuha pa nating maging masaya.natutuwa ako dahil naging matatag tayo at puno ng pag-asa.maraming salamat sa inyo, sa lahat ng kabutihan, pang-aasar, pang-iinis at pangungutya nyo sa akin. Hahahaha… the best ang grupo natin.walang tatalo sa samahan na nabuo nating lahat.